Liesbeth Van Hauwermeiren

Telkens wanneer ik aan mijn doctoraat werk, word ik geconfronteerd met hoe veel er is dat we eigenlijk nog niet weten. Die gedachte, bron van zowel onrust als fascinatie, is de rode draad door alles wat ik doe.

Anatomie was van bij het begin van mijn studies als kinesiste mijn favoriete vak. Het menselijke lichaam is zo prachtig complex. En tegelijk kennen we nog maar het topje van de ijsberg.

Toen ik begon te werken als pas afgestudeerde kinesiste werd ik al snel geconfronteerd met hoe beperkt mijn kennis nog was. Elke patiënt op mijn behandeltafel was een nieuwe puzzel, de ene al complexer dan de andere. Ik had een haat-liefde verhouding met het beroep: ik vond er de uitdaging die ik zocht, maar ik had niet altijd de tools om mensen écht goed te helpen. Technologie die de diagnose en opvolging van patiënten ondersteunt, was (en is nog steeds) grotendeels onbestaande.

Ik zag in de praktijk ook keer op keer hetzelfde patroon: patiënten wiens klachten waren verholpen, kwamen een jaar later vaak terug met hetzelfde probleem. Jarenlange gewoontes leer je niet af in enkele behandelsessies. En zonder objectieve data kon ik niet altijd bijsturen voor het te laat was. Als iemand bij mij binnenkwam met specifieke klachten, kon ik vaak zien hoe die klachten zich net op die plek hadden ontwikkeld. En dan dacht ik: jou had ik tien jaar geleden moeten zien, dan had ik je veel leed kunnen besparen.

De nieuwsgierigheid naar meer kennis bracht mij naar een doctoraat aan de UGent, rond de anatomie van de wervelkolom en het bekken. Ik onderzocht de vorm van de botten in het bekken en de onderrug, en hoe die variatie precies bepaalt hoe onze rug functioneert. Mijn hele onderzoek is gebaseerd op de botten van iets meer dan 100 personen. En zelfs op die kleine schaal was de variatie overweldigend.

Die variatie zag ik ook in de praktijk: twee mensen met exact dezelfde job kunnen totaal verschillende rugklachten hebben. Dat is geen toeval: het is de realiteit van een lichaam dat voor iedereen uniek is, letterlijk tot op het bot.

Maar ik botste ook op hoe groot de kloof tussen de academische wereld en de klinische praktijk is. Wat ik onderzocht was belangrijk, maar het zou nog jaren duren voor die kennis mijn patiënten echt zou kunnen helpen. Het was net op dit kruispunt tussen 2 domeinen, waarbij ik met één voet in het klinische veld stond en met de andere voet in het academische, dat het idee achter SpineWise begon te groeien.

Toen dacht ik: waarom zouden we geen technologie bouwen die op grote schaal data verzamelt buiten de onderzoeks-setting? Die patronen herkent, en ons helpt om mensen te bereiken vóórdat de klachten er zijn?

Zo is SpineWise ontstaan. Vanuit nieuwsgierigheid én frustratie, en een overtuiging dat preventie beter kan dan het nu gaat.

SpineWise maakt technologie voor rugklachtenpreventie op de werkvloer. We meten wat je op een MRI niet kan zien: hoe iemand beweegt in het dagelijks leven. Op grote schaal, over langere tijd, zodat we patronen kunnen zien die met het blote oog onzichtbaar zijn. Om te begrijpen wie risico loopt, en waarom.

De vraag waarmee dit allemaal begon, houdt mij nog altijd bezig: waarom heeft de ene persoon rugklachten en de andere niet? Misschien zie ik die vraag nooit volledig beantwoord. Maar elke meting, elke dataset en elke studie brengt ons een stap dichter bij preventie die echt werkt.